Port Alfred se Strand

Begrawe my hart
op Port Alfred se strand
Waar die surfers se skouers
in die Kaapse son brand
en 'n meeu sweef
op 'n warm lugstroom
en die slanke bikini-lywe
die manne laat droom
Begrawe my hart
op Port Alfred se strand

Strooi my asoor die golflyn daar
as die laatmiddagson
die golwe bedaar
en die boepens omies
staan stokke in die hand
met die visvang-aas
in boksies in die sand
Strooi my as
oor die golflyn daar

Skryf my naam
op 'n skulpie by die rotse
waar die branders wit
ritmies klots
en klein seuntjies met nette
die vissies vang en
klein dogtertjies neus op trek
want die slakkies maak hul bang
Skryf my naam
op 'n skulpie by die rotse...

Jy is die see...

Dit is soms oorverdowend -

die stilte na ‘n orkaan

ek vrees hierdie donker stiltes 

want ek weet waar my gedagtes heen gaan.

Vanaand skree jou fluisterstem weer

en ek hunker na jou rus

al poog ek om jou beeld weg te knip

bly ek van jou hele menswees bewus.

In stilte sal ek jou bewonder

dit is ‘n uitgemaakte saak.

Maar jy sien,  jy is die see.

En ek...

ek is die wind

wat jou golwe onstuimig gaan maak.

...Die wêreld het my verniel

En soms wil ek net,

soos ‘n wannabe Ingrid Jonker,

verdrink

in die dieptes van jou siel...

soms wil ek hê dat jy in my oë sien

hoe ek vir jou goedkeuring smeek

maar ek weet jy verdien beter;

want jy, jy is die see

en ek...

ek is ‘n liefdes-leek.

Dit is een van my storms:

Jou hele bestaan.

Was ek die see...

was jy my maan.