Dit is soms oorverdowend -
die stilte na ‘n orkaan
ek vrees hierdie donker stiltes
want ek weet waar my gedagtes heen gaan.
Vanaand skree jou fluisterstem weer
en ek hunker na jou rus
al poog ek om jou beeld weg te knip
bly ek van jou hele menswees bewus.
In stilte sal ek jou bewonder
dit is ‘n uitgemaakte saak.
Maar jy sien, jy is die see.
En ek...
ek is die wind
wat jou golwe onstuimig gaan maak.
...Die wêreld het my verniel
En soms wil ek net,
soos ‘n wannabe Ingrid Jonker,
verdrink
in die dieptes van jou siel...
soms wil ek hê dat jy in my oë sien
hoe ek vir jou goedkeuring smeek
maar ek weet jy verdien beter;
want jy, jy is die see
en ek...
ek is ‘n liefdes-leek.
Dit is een van my storms:
Jou hele bestaan.
Was ek die see...
was jy my maan.
